نه این که فکر کنی مرحم احتیاج نداشت

که زخم های دل خون من علاج نداشت

تو سبز ماندی و من برگ برگ خوشکیدم

      که آنچه داشت شقایق به سینه کاج نداشت

  با هر بهانه و هوسی عاشقت شده است                فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است

  چیزی زه ماه بودن تو کم نمی شود                          گیرم که بر که ای نفسی عاشقت شده است

  ر ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود                   یک شهر تا به من برسی عاشقت شده است

  پر می کشی و وای به حال پرنده ای                           کز پشت میله های قفس عاشقت شده است

  آئینه ای و آه که هر گز برای تو                                  فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است 

      بسترم

            صدف خالي يك تنهايي است

                                     و تو چون مرواريد

                                            گردن آويز كسان ديگري

آری...

سالها حسرت این را داشتم که چرا کفش ندارم

روزی یکی را دیدم که پا نداشت!