يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

که زیر کوتاه نگاهی عتاب الود پامالش کنی !!!!

عشق حقیقی تر از ان است

که پشت ابری از حیاهای ناراستین پنهانش کنی!!!

عشق یتیم تر از ان است که

به دست رودخانه روزگارش بسپاری !!!

آفتاب است و بیابان چه فراغ
نیست در آن نه گیاه و نه درخت
غیر آوای غرابان دیگر
بسته هر بانگی از این وادی درخت
در پس پرنده ای از گرد و غبار
نقطه ای لرزد از دور سیاه
 چشم اگر پیش رود می بیند
آدمی هست که می پوید راه
تنش از خستگی افتاده ز کار
بر سر و رویش بنشسته غبار
شده از تشنگی اش خشک گلو
پای عریانش مجروح ز خار
هر قدم پیش رود پای افق
 چشم او بیند دریایی آب
اندکی راه چو می پیماید
می کند فکر که می بیند خواب

جهان آلوده ی خواب است
فرو بسته است وحشت در به روی هر تپش ‚ هر بانگ
چنان که من به روی خویش
 در این خلوت که نقش دلپذیرش نیست
 و دیوارش فرو میخواندم در گوش
میان این همه انگار
چه پنهان رنگ ها دارد فریب زیست
شب از وحشت گرانبار است
 جهان آلوده خواب است و من در وهم خود بیدار
 چه دیگر طرح می ریزد فریب زیست
 در این خلوت که حیرت نقش دیوار است ؟

 اگه قسمت تو باشه بر مي گرده ،

 اگر هم بر نگشت حتماً از اول مال تو نبوده

پس بهتر که رفت

سعي کن به کسي که تشنه ي عشق است دل نبندي ،

سعي کن به کسي که لايق عشق است دل ببندي

چون تشنه ي عشق روزي سيراب خواهد شد

عشق بزرگم آه چه آسان حرام شد

می شد بدانم اینکه خط سرنوشت من

از دفتر کدام شب بسته وام شد؟

اول دلم فراق تو را سرسری گرفت

وان زخم کوچک دلم آخر جزام شد

گلچین رسید و نوبت با من وزیدنت

دیگر تمام شد گل سرخم ، تمام شد

شعر من از قبیله خون است و خون من

فواره از دلم زد و آمد کلام شد

ما خون تازه در رگ عشقیم و عشق را

شعر من و شکوه تو رمزالدوام شد

بعد از تو باز عاشقی و باز . . . آه نه

این داستان بنام تو اینجا تمام شد

چشم تو زینت تاریکی نیست

پلکها را بتکان ، کفش به پا کن و بیا

و بیا تا جایی ، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب ،

اندام تورا ،

مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند.

پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت:

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

باران،

شیشه پنجره را باران شست ،

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران ،

باران،

پر مرغان نگاهم را باران شست .

 زیر باران هستم

کنج دیوار درون کوچه

خیس و تنها و کمی یخ زده ام

و بخار نفسم دستم را

اندکی گرم نگه می دارد

من همیشه اینجا  زیر باران هستم  راستی همسایه

پشت آن پنجره گرم در این تنهایی

چه کسی گفت که باران زیباست ؟

ببین چه دلخوشی مضحکی است دیدن تو

کمی بایست که دارد جلو می افتد باز

شتاب عمر من از سرعت دویدن تو

کشیده است به آتش بهشت آدم را

جهنمی که به پا کرده است چیدن تو

چقدر کوچکم از اینکه مال من باشی

چه انتخاب بزرگی است برگذیدن تو

فقط به خاطر دلداری کبوتر هاست

اگر به گریه نمی افتم از پریدن تو

من به این تاریکی

من به ما

من به فرسودگی ذهن خودم

معترضم که چرا

و منی چون من را ز خودم دزدیدند

به کجا بر گردم ؟

 نه تو برگای اون کتابکـَت ُ کـُلـُفت،

 نه رو شِنای اون بیابونی که مجنون دوره ش کرد،

 نه تو کجاوه یی که خیس ِ گریه های لیلی بود...

 لیلی ُ مجنون به هم رسیدن،

رو یه تخت فـَنـَری

 که

صدای فـَنـَراش گوش

ِ الهه ی عشق ُ کـَر می کرد!

یا حسین(ع)

من به  تو

    و

تو به من

اغشته ای

اغشته

سهم من از تو سکوتی ست

درون ریز

 که عصب های تو را اب می کند

ماه

از اسکلت های سوخته ی مان

خواهد گریخت

 من به تو
و
تو به من
آلوده اي
آلوده
به شكل سرطان كه در هم سرايت كرده ايم
و در پس
هسته اي شكاف خورده در نقطه اي كور
بهم رسيده ايم
خورشيد
بر جنازه هاي عفوني مان سقوط خواهد كرد

می توانی مثل من باش

که زیر سایه متر سک ها بزرگ شد م

و شعر برای خوشه های گندم

نوشتم

می توانی مثل من باش

که میان دو اینه ایستاد م

تا از تکرار بیهوده ی من

بتر سند

بتر سند

بتر سند

 بتر سند

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست

 لازم نيست آن را در قلبش فرو کني

 يا گلويش را با آن بشکافي.

 پرهايش را بزن...

 خاطره پريدن

 با او کاري مي کند

 که خودش را به اعماق دره ها پرت کند

 اگر تمام شب برا ی از دست دادن خورشید گریه کنی

 لذت دیدن ستاره ها را هم از دست خواهی داد

افسوس مي خورم

وقتي كه خواهرم

در اين درو غزار پر از كركس،

فكر پرنده اي ست؛

فكر پرنده اي كه ز پرواز مانده است

حضور بي رنگ تو را هي اشتباه  مي کشم

هميشه پلک مي زني  به  روي بوم خاطره

 و  من براي ديدنت  دارم   نگاه    مي کشم

گفتم : اين خود اوست، يا نه، ديگري ست

چيزكي از او در بود و نبود

گفتم : اين زن اوست ؟ يعني آن پري ست ؟

هر دو تن دزديده و حيران نگاه

سوي هم كرديم و حيرانتر شديم

هر دو شايد با گذشت روزگار

در كف باد خزان پرپر شديم

از فروشنده كتابي را خريد

بعد از آن اهنگ رفتن ساز كرد

خواست تا بيرون رود بي اعتنا

دست من بود در را برايش باز كرد

عمر من بود او كه از پيشم گذشت

رفت و در انبوه مردم گم شد او

باز هم مضمون شعري تازه گشت

باز هم افسانه مردم شد او

رهایم کردی و رهایت نکردم!
گفتم حرف ِ دل یکی ستّ
هفتصدمین پادشاه راهم اگر به خواب ببینی،
کنار ِ کوچه ی بغض و بیداری
منتظرت خواهم ماند!
چشمهایم را بر پوزخند ِ این آن بستم
و چهره ی تو را دیدم!
گوشهایم را بر زخم زبان این آن بستم
و صدای تو را شنیدم!
دلم روشن بود که یک روز،
از زوایای گریه هایم ظهور می کنی!
حالا هم،
از دیدن ِ این دو سه موی سفید آینه تعجب نمی کنم!
فقط کمی نگران می شوم!
می ترسم روزی در آینه،
تنها دو سه موی سیاه منتظرم باشند
و تو از غربت ِ بغض و بوسه برنگشته باشی!
تنها از همین می ترسم ...

 تا نا آرام شوی 

از دیدن نادیدنیها

و شروع زخمهایی که به شب  

پنهان میشوند

راستی کجای زمین اینگونه است  

که ماییم  

نمیدانم چه گم کرده ایم

که در پی اش اینگونه 

به بیراهه راه می سپاریم