هرچقدر انسان ها را بیشتر میشناسم

من سکوت خویش را گم کرده ام
این هیاهو گم شدم لاجرم در
من که خود افسانه می پرداختم
عاقبت افسانه مردم شدم

                                                گل اگر خار نداشت

بگذر از ني ، من حكايت ميكنم
وز جدايي ها شكايت ميكنم
ناله هاي ني ، از آن ني زن است
ناله هاي من ، همه مال من است
شرحه شرحه سينه ميخواهي اگر
من خودم دارم ، مرو جاي دگر
اين منم كه رشته هايم پنبه شد
جمعه هايم ناگهان يكشنبه شد
چند ساعت ، ساعتم افتاد عقب
پاك قاطي شد سحر با نيمه شب
يك شبه انگار بگرفتم مرض
صبح فردايش زبانم شد عوض
آن سلام نازنينم شد «هلو»
وآنچه گندم كاشتم ، روييد جو
پاي تا سر شد وجودم «فوت» و«هد»
آب من«واتر» شد و نانم«برد»
واي من! حتي پنيرم «چيز» شد
است و هستم ، ناگهاني «ايز» شد
من كه با آن لهجه و آن فارسي
آنچنان خو كرده بودم سال سي
من كه بودم آنهمه حاضر جواب
من كه بودم نكته ها را فوت آب
من كه با شيرين زبانيهاي خويش
كار خود در هر كجا بردم به پيش
آخر عمري ، چو طفلي تازه سال
از سخن افتاده بودم ، لال لال
كم كمك ،‌ گاهي «هلو» ، گاهي «پيليز»
نطق كردم! خرده خرده ، ريز ريز
در گرامر همچنان سردرگمم
مثل شاگرد كلاس دومم
گاه «گود مورنينگ» من جاي سلام
از سحر تا نيمه شب دارد دوام
با در و همسايه هنگام سخن
لرزه مي افتد به سر تا پاي من
مي كنم با يك دو تن اهل محل
گاهگاهي يك «هلو» رد و بدل
گر هوا خوبست يا اين كه بد است
گفتگو درباره اش صد در صد است
جز هوا ، هر گفتگويي نابجاست
اين جماعت ، حرفشان روي هواست
بگذر از ني ، من حكايت مي كنم
وز جدايي ها شكايت مي كنم
ني كجا اين نكته ها آموخته
ني كجا داند نيستان سوخته
ني كجا از فتنه هاي شرق و غرب
داغ بر دل دارد و تيشه به فرق
بشنو از من ، بهترين راوي منم
راست خواهي ، هم ني و هم ني زنم
سوختند آنها نيستان مرا
زير و رو كردند ايران مرا
كاش ميماندم در آن محنت سرا
تا بسوزانند در آتش مرا
تا بسوزانندم و خاكسترم
در هم آميزد به خاك كشورم
ديدي آخر هر چه رشتم پنبه شد
جمعه هايم ناگهان يكشنبه شد

از تموم دنیا و دار و ندارش
شونه هاتو کم دارم برای بارش

زخمی خنجر زهر آگین یارم
تو که تازه اومدی تنها نذارم !

به چشام خوب خیره شو ، ببین چه پیرم
منو دریاب خوب من ، دارم می میرم

دیگه حتی نایی نیست برای گفتن
خیلی وقته تو سکوت غم اسیرم