این آخرین نوشته من برای این وبلاگ تو سال۱۳۸۶ هست . خیلی شرمنده هستم

 که آخرین نوشته ی من توی این وبلاگ توی این سال یه گلایه یا یه جوریه که ممکنه

 خوشایند نباشه ولی خیلی دوست داشتم اینو همه ببینن و خیلی هم برام مهمه که

نظر شما رو در این مورد و این دست نوشته بدونم پس حتما منو از نظر خودتون

مطلع کنیین دوست دارم هر کی هر دردو دلی و یا هر حرفی با این سال داره رو توی

این نظر خواهی بگه بدون هیچ رودر واییسی...

پیشاپیش عیدو بهتون تبریک میگم و ارزوی داشتن ساعات و لحظاتی پر از خوبی و خوشی

براتون دارم.

در ضمن قشنگ ترین نظرات شما در اولین آپم

 در صفحه ی اصلی وبلاگ به نمایش گذاشته میشه

منتظر دردو دلا و حرفاتون هستم

ن.شهبازی /رسپینا /مدیریت وبلاگ حسرت ۸۶

  چون اگه قرار بود در باز نشه

 جاش یه دیوار میگذاشتن

***

عشق را از عشقه گرفته اند و عشقه آن گیاهی است که در باغ پدید آید

 در بن درخت ، اول بیخ در زمین سخت کند ، پس سر برآرد و خود را

 در درخت می پیچد و همچنان می رود تا جمله درخت را فراگیرد

 و چنانش در شکنجه کشد که نم در میان رگ درخت نماند

 و هر غذا که  به واسطه آب و هوا به درخت می رسد به تاراج می برد

تا آنگاه که درخت خشک شود. همچنان است

 در عالم انسانیت که خلاصه ی موجودات است. (فی حقیقه العشق)

بعضی باشند که سلام دهد ، و از سلام ایشان بوی دود آید و بعضی باشند

 که سلام دهند و از سلام ایشان بوی مشک آید.

 این کسی دریابد که او را مشامی باشد...(مولانا)

     دوستان شرح پریشانی من گوش کنید                    داستان غم پنهانی من گوش کنید

      قصه بی سروسامانی من گوش کنید              گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

      شرح این آتش جانسوز نهفتن تا کی                  سوختم سوختم این سوز نهفتن تا کی

      روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم              ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

      عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم             بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

      کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود      یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

      نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت          سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

      این همه مشتری و گرمی بازار نداشت              یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

      اول آن کس که خریدار شدش من بودم             باعث گرمی بازار شدش من بودم 

      عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او               داد رسوایی من شهرت زیبایی او

      بس که دادم همه جا شرح دلارایی او               شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

      این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد              کی سر برگ من بی سروسامان دارد

      چاره این است و ندارم به از این رای دگر        که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

      چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر                        بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

      بعد از این رای من این است و همین خواهد بود  من بر این هستم و البته چنین خواهد بود

      پیش او یار نو و یار کهن هردو یکیست            حرمت مدعی و حرمت من هردو یکیست

      قول زاغ و غزل مرغ چمن هردویکیست          نغمه ی بلبل و غوغای زغن هردو یکیست

      این ندانسته که قدر همه یکسان نبود                زاغ را مرتبه ی مرغ خوش الحان نبود   

      چون چنین است پی کار دگر باشم به                چند روزی پی دلدار دگر باشم به

      عندلیب گل رخسار دگر باشم به                     مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به

      نو گلی کو که شوم بلبل دستان سازش              سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

      آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست     می توان یافت که بر دل زمن اش باری هست

      از من و بندگی من اگرش عاری هست              بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

      به وفاداری من نیست در این شهر کسی            بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

      مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است               راه صد بادیه ی درد بریدیم بس است

      قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است               اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

      بعد از این ما و سر کوی دل آرای دگر                        با غزالی و غزلخوانی و غوغای دگر

      تو مپندار که مهر از دل محزون نرود              آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

      و این محبت به صد افسانه و افسون نرود         چه گمان غلط است این، برود چون نرود

      چند کس از تو و یاران تو آزرده شود             دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

      ای پسر چند به کام دگرانت بینم                      سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم

      مایه ی عیش مدام دگرانت بینم                         ساقی مجلس عام دگرانت بینم

      تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند         چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

      یار این طایفه ی خانه برانداز مباش              از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

      می شوی شهره به این فرقه هم آواز مباش        غافل از لعب حریفان دغاباز مباش

      به که مشغول به این شغفل نسازی خود را         این نه کاری است مبادا که ببازی خود را

      در کمین تو بسی عیب شماران هستند              سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند

      داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند         غرض این است که در قصد تو یاران هستند

      باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری                   واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

      گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت    و از دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

      شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت      با دل پر گله ار ناخوشی خوی تو رفت

                حاش لله که وفای تو فراموش کند                   سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

پای رفتنم نماندست

      مرحله اول در آرزوی مرحله دوم

      مرحله دوم در حسرت مرحله اول...

روزگار غریبی است نازنین

اینجا تهرانه یعنی شهری که هر چی که توش میبینی باعث تحریک

تحریک روحت تا تو آشغالدونی میفهمی تو هم آدم نیستی یه آشغال بودی

اینجا همه گرگن میخوای باشی مثه بره بذار چشم و گوشتو من باز کنم یه ذره

اینجا تهران لعنتی شوخی نیستش خبری از گل و بستنی چوبی نیستش

اینجا جنگل بخور تا خورده نشی اینجا نصف عقده ایین نصف وحشی

اختلاف طبقاتی اینجا بیداد میکنه روح مردم و زخمی و بیمار میکنه

همه کنار همن فقیره و مایه دار خفن توی تاکسی همه میخوام کرایه ندن

حقیقت روشن خودتو به اون راه نزن روشنترش میکنم پس بمون جا نزن

خدا پاشو ......من چند سالی باهات حرف دارم

خدا پاشو..... پاشدی نشو ناراحت از کارم

کجا هاشو دیدی تازه اول کارم

خدا پاشو ... من یه آَشغالم باهات حرف دارم

-*-*-

نمکی با چرخش کنار یه بنزه هیکلو چرخش باهم کرایه ی بنزه

من و تو اون بودیم از یه قطره حالا ببین فاصله ی ما ها چقدره

دلیل چرخش زمین نیست جاذ به پول که زمین و میچرخونه جالبه

این روزا اول پوله بعد خدا همه رعیت ارباب کدخدا

بچه میخواد با یتیمی بازی کنه بابا نمیذاره یتیم لباسش کثیفه چون که فقط یکی داره

همه آگاهیم از این بلایا حتی فرشته هم نمیاد این ورا تا نشیم فنا با همین بلایا

اما کمک نخواستیم اشک بریزه کافیه همین برا ما آدم مریض حرفامو ترک کرد

تموم نکردم حرفامو برگردم

-*-*
خدا پاشو ......من چند سالی باهات حرف دارم

خدا پاشو..... پاشدی نشو ناراحت از کارم

کجا هاشو دیدی تازه اول کارم

خدا پاشو ... من یه آَشغالم باهات حرف دارم
-*-

تا حالا شده عاشق دختر بشی میخوام حرف بزنم رکتر بشین

پیش خودت میگی اینه عشق تاریخی اما دافت با یه بچه مایه دار خواب دیدی

خیره یادت باشه غیره خودت بزن قید هرچی آدم تو کنارت میبینی چو عیبه

یکی همسن تو سوار ماشین خدا بهت پوزخند میزنه میکنی با کینه دعا

که منم میخوام مایه داربشم عقده رو کنم تر کش دعا نکن بی اثر نمیکنن در کش

میخوای بخوابی تو بیداری کابوس ببین بیا باهم به این دنیا فحش ناموس بدیم

باید کور باشی نبینی تو فخرو هر جا کنار خیابون نبینی فقر و فحشا

خدا بیدار شو یه آشغال باهات حرف داره نکنه تو هم به فکر اینی که چی صرف داره
-*-
خدا پاشو ......من چند سالی باهات حرف دارم

خدا پاشو ..... پاشدی نشو ناراحت از کارم

کجا هاشو دیدی تازه اول کارم

خدا پاشو ... من یه آَشغالم باهات حرف دارم

کاش در دهکده ی عشق فراوانی بود

مرگ از زنده گی پرسید :
آن چیست که باعث می شود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم ؟
زنده گی لبخندی زد و گفت :
دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقتی که تو در وجودت داری

پیچیده می شود وقتی کسی از بعضی قطعه های پازلت خوشش بیاید و با خودش ببرد

پیچیده تر می شود وقتی کسی بیاید " تمام قطعاتش را روی قطعه های پازلت بریزد

 بعد بگوید 

 بیا دو نفری پازلمون رو بسازیم

عشق چشمی ست که گاه

خود را به کوری می زند

تا از خیابان عبورش دهی

بی  که بدانی عبورت داد

            تو آیینه نیستی؟

                               یامن

                                         وجود ندارم

باشد!

حالمان را دریاب

خیال کن حافظ را گشوده ای و می خوانی

مژده ای دل که مسیحی نفسی می آید

یا

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

چه فرق؟

فال نخوانده ی تو

منم

در قمار زندگی عاقبت ما باختیم

بس که تک خال محبت بر رفیق انداختیم

زندگی رو دوست دارمو با تمام بد بیاریش

عاشقی رو دوست دارم به تمام بی قراریش

من می خوام اشک و بفهمم وقتی از چشمام میریزه

تنهایی گرچه کشندست واسه من خیلی عزیزه

تو کتاب نوشته عاشق خیلی تنها خیلی خسته است

جای بارون بهاری روی چترای شکسته است

اما من می گم یه عاشق همه ی دنیا رو داره همه چترارو باید بست

وقتی اسمون میباره

پشت شيشه برف ميبارد
پشت شيشه برف ميبارد
در سكوت سينه ام دستي
دانه اندوه ميكارد
مو سپيد آخر شدي اي برف
تا سرانجام چنين ديدي
در دلم باريدي ... اي افسوس
بر سر گورم نباريدي
چون نهالي سست ميلرزد
روحم از سرماي تنهايي
ميخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنياي تنهايي
ديگرم گرمي نمي بخشي
عشق اي خورشيد يخ بسته
سينه ام صحراي نوميديست
خسته ام ‚ از عشق هم خسته
غنچه شوق تو هم خشكيد
شعر اي شيطان افسونكار
عاقبت زين خواب درد آلود
جان من بيدار شد بيدار
بعد از او بر هر چه رو كردم
ديدم افسون سرابي بود
آنچه ميگشتم به دنبالش
واي بر من نقش خواب بود

من خود نمی روم دگری می برد مرا
 نابرده باز سوی تو می آورد مرا
 کالای زنده ام که به سودای ننگ و نام
 این می فروشد آن دگری می خرد مرا
یک بار هم که گردنه امن و امان نبود
 گرگی به گله می زند و می درد مرا
 در این مراقبت چه فریبی است ای تبر
هیزم شکن برای چه می پرورد مرا ؟
 عمری است پایمال غمم تا که زندگی
 این بار زیر پای که می گسترد مرا
 شرمنده نیستیم ز هم در گرفت و داد
 چندانکه می خورم غم تو ، می خورد مرا
 قسمت کنیم آنچه که پرتاب می شود
 شاخه گل قبول تو را ، سنگ رد مرا

در قصیده ای بخوابانیدم
برهنه
 چنانچه عشق را در رحم
 و رو به اینه ها
 و رو به مسخ قبله ها
 و بپوشانید قصیده ام را
 با کاشی سبز
چرا که برهنه وار
 بی هیچ قبله ای
سبز خواهم شد
و آنگاه خورشید
 بر من نماز خواهد برد

........
در حواشی شعرهایم،

همیشه طنینِ ممتدِ طعنه را شنیده ام!

كه: شاعران از فتحِ قله های قیود و قافیه بازآمده اند

و تو گریه های مكرر خود را ترانه می نامی؟

اگر اینگونه بود،

هر كودكی شاعر و هر انشای كودكانه

همنامِ ترانه بود!

می شناسم این اهالیِ همهمه را!

در عبور از معابرِ باد،

شاعرانِ بسیاری را دیده ام!

شاعرانی كه به لطفِ عینكهاشان شاعر شدند!

شاعرانی كه مویشان را از وسط فرق می گرفتند،

تا شاعرتر شوند!

شاعرانی كه گفتند: «- ساده ایم!» و ساده نبودند!

گفتند: «- عاشقیم!» و عاشق نبودند!

گفتند: «- به رسم آینه رفتار می كنیم!»

ولی آینه ها را شكستند

و تنها از طراوتِ تن ها ترانه نوشتند

وسکوت........

زیباترین آواز در سمفونی تنهایی

در اوج فرو رفتن در خویش

در اعماق قله ی رهایی

به هنگامی که نمیبینی آشنایی که ببیند تورا

که برهاند تورا از قفس بغض

که بپرسد:

( ( به کدامین جرم به دیار تنهایان تبعید گشته ای؟))

کاش گوشی .سکوتم را میشنید!!!!

        بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود.

    بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود. 

      بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود

   وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز سـنگ نشود...

عشقی حقیقی

آمد ، به طعنه کرد سلامی و گفت : مرد

گفتم : که ؟ گفت : آنکه دلت را به من سپرد

 وانگه گشود سینه و دیدم که اشک عجز

 تابوت عشق من ، به کف نور ، می سپرد

تا روح بشر به چمن زر ، زندانیست

 
 شاگردی مرگ پیشه ای انسانی است

 جان از ته دل ،‌ طالب مرگ است ... دریغ

درهیچ کجا ‌برای مردن جا نیست ؟

بعد از مرگم، انگشت‌های مرا به رایگان در اختیار اداره انگشت‌نگاری قرار دهید.

به پزشك قانونی بگویید روح مرا كالبدشكافی كند،من به آن مشكوكم!

بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا كنم.

مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند.

روی تابوت و كفن من بنویسید: این عاقبت كسی است كه زگهواره تا گور دانش بجست.

دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال كنند. در چمنزار خاكم كنید!

شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبكاران ندهید.

در مجلس ختم من گاز اشك‌آور پخش كنید تا همه به گریه بیفتند.

از اینكه نمی‌توانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می‌طلبم.

قرضی نسبت به کسی ندارم فقط یک تکه از بدنمرا به شخصی سپرده ام

نیازی به پس گرفتن ان نیست

چون تمام آرزوهایم را به گور می‌برم، سعی كنید قبر مرا بزرگ بسازید كه جای جسدم باشد.

گفتم : تو ش‍‍‍‍ـیرین منی. گفتی : تو فرهـادی مگر؟

         گفتم : خرابت می شـوم. گفتی : تو آبـادی مگـر؟

                  گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟

                           گفتم : ز کـویت مـی روم. گفتی :تو آزادی مگـر؟

                                    گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟

              تا در چشمان تو سبز شوم

تو اما تنها

       مرا می کاری

       مثل همیشه

و مداد سبز

    حفره ی نبودنت را

        -زیر چشمانم-

                  سیاه می کند

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

هر كه يك شب مهربان شد ، صبح مرد ...

 ثابت میکردم که چگونه شعاع نگاهت ازمرکز قلبم میگذرد.

 اگر دبیر شیمی بودم...

 نام تو را در قلبم پخش میکردم تا محلول محبت به دست آيد.

 اگر دبیر بينش بودم...

 میدانستم که بايد بعد از خدا تو را بپرستم.

 اگر دبیر جغرافیا بودم...

 میدانستم که خوش آب و هواترین منطقه آغوش گرم توست.

و اگر دبیر زبان بودم...

 با زبان بی زبانی می گفتم دوستت دارم!

           تا نفس می کشم آرزویت باقی است....

           و

             هر چه قدر هم که بگذرد

           آواز تو

            حسرت بزرگی بر دلم خواهد نشاند 

              خیالت را که نمی توانی از من بگیری....