براستی که ابلهان انسانهای خوشبختی هستند

زیرا که هرگز پی به تنهایی خود نمی برند...

 فرشته ای بود

 که وقت رفتن

بالهايش را

به من بخشيد

وقتی بنا می شدم

تو را در میان شادی و درد می دیدم

خطوط نازک چهره ات را

نور کمرنگی که در زیر پوستت سوسو می زد

و اشک هایت را

که از چشم های بازت

بر بالهای فرشتگان می ریخت

برادرانم، خواهرانم، آدمیان

پیش آمدند و تهنیت گفتند

و کودکان ابلیس

جان فرشته ای را در گردش تقدیر من دیدند

تو از درد برخاستی و باز بنا شدی

                  - خدا تو را جان دوباره بخشید

تو به من نگاه کردی

لبخند کمرنگی به لبانت پاشید

و چشمانت را خنداند

رو به نور کردی

 و به خدا حرف هایی زدی که کسی نشنید

و قولهایی دادی و گرفتی

که کسی معنایشان را نفهمید.

وقتی مرا به زمین می فرستادند با حسرت نگاه می کردی

و وقتی قلب مرا در سینه جا می دادند

قطره اشکی بر دیدگانم فشاندی

من گفتم دیدار به قیامت

گفتی تازه خواهد شد

گفتم زمین پر بلاست و من نمی دانم تاب کدام آزمون را می آورم

و تو که از جنس پریان نوری از سیاهی می گریزی.

گفتی تو را خواهم دید

مرا خواهی شناخت

و اندازه فوت کردن به بالهای نامرئی قاصدکی سرگردان با من خواهی بود

دلت را از صندوق خانه اسرار بیرون خواهی کشید

و به دستان من خواهی سپرد

تا ان را در حریر نور الهی بپیچم

و با نابترین عطر های آسمانی شستشو دهم

نگفتی: قول داده ای دلم را قربانی کنی

و عشقم را در هزار توی دغدغه های روزمرگی از آسمان به زمین بکشانی

نگفتی عهد بسته ای با من نباشی

نگفتی قبول کرده ای که پیامبر شوی

و هزار سال بعد از من به دنیا بیایی

.

.

.

بر پیکره ام پیچیده اند

من اما

کودکی بیش نیستم

 (Lake of sorrow(daryachee gham

 (Ocean of tears(ogheyanose ashk

 (Valley of death(diare marg

(End of life(payane zendegi